Naar Bali voor onbepaalde tijd; maar hoe ontwikkelde ik dit verlangen?

 

Een hele goedemiddag, avond of ochtend als je dit leest. Ik schreef in mijn vorige artikel over mijn redenen, mijn redenen waarom ik naar Bali wil voor onbepaalde tijd. Een verhaal dat ik direct, en open schreef. Ik vond het oprecht spannend om zo open te zijn, ik ben graag open. ''Maar, is dit niet té open?'', ging er door mijn hoofd. ''Wat boeit een ander hoe mijn jeugd was, en dat de pijn die daar is ontstaan, voor mij een beweeg reden is?''. In elk geval, als jij dat artikel gelezen heb; ben ik jou onwijs dankbaar.

Mocht je het artikel niet gelezen hebben, maar wel nieuwsgierig zijn;

Klink dan hier om Jarig; 24. En waarom vertrek ik naar Bali voor onbepaalde tijd?

Mijn vakantie op Bali in 2018

Ik merk dat ik er dol op ben om jullie terug de tijd in te nemen. Dus doe ik dit dat bij deze graag weer! In september 2018 ging ik alleen naar Bali, voor een maand. Spannend dat ik het vond.... Ik weet nog goed hoe ik aankwam op het vliegveld en al mijn pincodes was vergeten, hoe ik dat presteerde? Geen idee. Iets met een lange vlucht. Ik kwam backpackers tegen, zij gaven mij wat geld voor de taxi, het hostel betaalde ik aan het eind van het verblijf. Maar heel toevallig was de opa van mijn schoonzus ook op Bali, hij is tenslotte ook Indonesisch. Ik kon van hem geld lenen om twee dagen door te komen tot mijn pincodes met de post thuis kwamen. Zo zie ik maar weer, alles komt op zijn pootjes terecht.

Ik dwaal even af. Excuses. Toen ik die vakantie doormaakte zat ik destijds nog in een re-integratietraject en werkte hard aan mijn herstel om weer in de maatschappij te leven. Ik had het nodig, dit traject. Maar op een gegeven moment voelde het alles behalve zelfstandig. Ik voelde aan alles dat ik dit gewoon ''even'' moest doen. Helemaal out of the comfort zone.

Ik ontmoette daar een bijzondere vrouw. Een vrouw waar ik, als ik terug kijk, onwijs veel van heb mogen leren en bijzondere aangereikt mocht krijgen. Zij sprong ook; naar Bali voor onbepaalde tijd, en wat er daar gebeurde? Dat loste zij op in het huidige moment, met krachtige creativiteit die wij mensen tot beschikking hebben. Ik verklaarde haar voor gek; ''zoiets doe je toch niet, als je geen zekerheid hebt?'', het was mijn ego zei ze. Ik snapte niks van wat een ego was, nu wel hoor haha. Maar, zij bleef in mijn hoofd en hart hangen. De sprong die zij maakte bleef mij inspireren en fascineren.

Ik kwam thuis na vier prachtige weken, ik begon direct te solliciteren en stapte uit mijn hersteltraject.

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding

''Ooit, ooit woon ik daar ook.'', dacht ik.

Maart 2020, crisis, wat nu?!

Ondertussen werkte ik niet meer in de kaaswinkel aan de Leidsestraat. Ik heb mijn eigen onderneming als fotograaf, dat ging naar mijn weten lekker. Maar toen alles stopte in maart, kreeg ik het niet meer aan de gang zoals het eerst ging. De energie stroomde niet meer die kant op, en enigszins voelde dat prettig. Ik voelde een verlossing. Er valt iets weg dat mij niet meer dient. ''Maar, het is wel de bedoeling dat er iets gaat draaien.'' dacht ik. Mijn natuurfoto's komen in mij op, dat hing al langer in mijn hoofd. De wereld mooier maken met mijn natuurfoto's.

Ik mailde Frank, ik volgde bij hem een aantal sessies toen ik mijn onderneming startte. ''Ik heb helemaal geen omzet meer, wat nu? Ik zou graag iets willen met mijn natuurfoto's, of productfotografie weer oppakken... Ik weet het even niet maar wil graag hulp''. Kom vanmiddag maar langs, dan hebben wij het erover. Drie uur later zit ik bij Frank, en zijn vrouw Anne. Ze spraken mij toe, ik kreeg veel informatie in dat gesprek. Informatie die niet zozeer over ondernemen ging; ik mocht bewuster worden van mijzelf. Meer leven vanuit mijn hart, vanuit mijn gevoel.

Ik besloot meer sessies te doen met Anne, over bewustzijn, het ondernemen zette ik even op een station. Wat ik precies leerde... Ik kan dat niet zo verwoorden. Ik mocht leren wie ik ben, en wat mijn ego is. Ik mocht leren om bewust te zijn wat ik voelde, en vanuit deze afstemming te handelen.

En, het ondernemen dan?

Ik begon mij anders te voelen door de sessies met Anne, zeker in de positieve zin. Maar ook leerde ik feiten over mijzelf die ik niet wilde weten, dat maakte mij dan een beetje boos of bang. Maar ach. Ik appte Frank, even wat concreet ondernemers advies nodig. ''Ik merk de laatste tijd dat er gewoon even niks in mij op komt voor mijn onderneming, en niet weet hoe vooruit te gaan.''. Waarop hij terug zei: ''Door dat jij bewust wordt van jezelf, leef jij nu op een andere, hogere frequentie en zal het oude ondernemen niet meer resoneren met wie jij nu bent. Je mag een vraag stellen, en kwantum fysica het werk laten doen. Vanuit afstemming zal je een antwoord krijgen waar je op aan gaat. Dit kan wel even eng zijn, omdat het eventjes kan duren tot jij aan gaat van wat er in jou op komt.''

Ik stelde mij de vraag ''Wat ga ik doen met mijn leven, welke nieuwe stap ga ik zetten?''. Een aantal dagen later liep ik in de natuur. ''BALI!'' kwam in mij op. Ik ga voor onbepaalde tijd naar Bali. Wat ik daar ga doen? Dat weet ik niet. Hoe ga ik aan financien komen als ik niet in Nederland ben? Dat weet ik nog niet. Maar ik ga aan van Bali, en daar ging het om zei Frank. ''Het hoeft niet logisch te zijn, als het maar goed voelt. De rest zal zich ontvouwen.''

Al snel komt in mij op dat ik het land wil fotograferen, de mensen. Niet vanuit een toeristisch perspectief, maar vanuit een beleving van nieuwsgierigheid en oprechte aanwezigheid. Mijn natuurfoto's kwamen weer in mij op. ''Ohja, ik heb nog een webshop in ontwikkeling, daar kan ik ook wat mee.''. Er ontvouwde zich mogelijkheden, ik begon het avontuur te zien en voelen. Het voelde meer en meer alsof ik daar al was. Er begon logica te ontstaan in het woord ''BALI!'', dat in mij op plopte.

Terwijl de worst-case scenario's mij om de oren vlogen, bleef ik vertrouwen houden en werd het niet logische, een logisch verhaal. Ik begon met dagelijks vluchten te bekijken, tot ik het niet meer kon houden. Nu moet ik het boeken, het voelt zo werkelijk echt dat dit mogelijk is. Dit kan. Ik vulde een aantal keer mijn gegevens in om de vlucht te boeken en klikte het weg. Te eng, wat als alles mis gaat? De fantasie werd nog concreter, en daar ging ik. Ik vul het in, en betaald. Nu is het definitief. Ik ga. De angsten vallen meer en meer weg. Ik heb alleen nog maar de overtuiging dat het gewoon goed gaat komen.

Wat ik jou wil mee geven; neem jouw verlang serieus

Nog drie maanden tot ik vertrek, en meer logische zaken ontvouwen zich. En dat vanuit een brandend verlangen, wat totaal niet logisch was in het begin. Ik wil jou meegeven dat jouw diepste verlangen, heel eng kan zijn en vooral niet logisch hoeft te zijn. Dat wanneer je dit verlangen voelt branden, wat dat verlangen ook mag en kan zijn, je dit heel serieus mag nemen. En het vooral niet af wimpelt met een ''dat kan toch niet''. De logica hoef je niet direct te weten, dit zal als jij het verlangen in vertrouwen neemt, logisch worden. Wel heb ik ervaren dat het logisch maken van een niet logisch verlangen, heel veel rust en stilte vereist. Geen afleiding want een ander er van zou vinden, mits het een aanmoediging is. En vooral, vertrouwen hoe het zich ontvouwt. Want echt, alles dat zo onlogisch lijkt, valt als puzzelstukjes in elkaar. Zolang je er maar mee bezig blijft.

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding

 

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.