Jarig; 24. En waarom vertrek ik naar Bali voor onbepaalde tijd?

Gefeliciteerd, Guido! Zeg ik tegen mezelf als ik dit begin te typen. Het kleinste cadeau dat ik mijzelf gun als ik jarig ben, is goed gemutst zijn. Dat ben ik dan ook. Maar ook vind ik verjaardagen altijd confronterend… En waarom ga ik dan naar Bali? En waarom voor onbepaalde tijd. Ik vertel je graag vanuit mijn kwetsbare, wat deze reden is. 

Kindertijd

Ik ga met jou terug de tijd in, nee niet zo ver ;) Maak je geen zorgen.

Zo'n 20 jaar geleden verhuisde ik met mijn ouders naar het huis waar ik nu nog steeds woon, in Hoorn. En toen... ik kon mijn draai niet vinden als kind. Ik kan mij herinneren dat ik veelal somber in dit huis naar buiten keek, hoe het licht naar binnenviel door de luxaflex en mijn ouders die daar op die bank zaten. Ik zocht energie, plezier, fun, gelach, gezelligheid maar thuis heerste er een bittere kille stilte. Ik zocht warmte en plezier, ik wilde gezelschap en gewoon wat... lol? Ja. Dat.

Zo ging het ook door op school, ergens goed in zijn kon ik niet plaatsen; ik was zo'n buitenbeetje. Al snel begon ik op mijn 7e al psychologen te spreken, dat moest ofzo, er bleek iets met mij aan de hand te zijn (?). Of die gesprekken iets opleverde? Nee, blijkbaar niet. Vrolijker werd ik er niet van, en meer zin in het leven kreeg ik ook niet. Zoals je kan verwachten was ik niet dat kindje die met volle plezier naar school ging om te spelen met vriendjes en maar even het reken werkje weg te werken. Wát een KLUS was dat; mij concentreren. Snel afgeleid, snel in mijn hoofd; fantaseren over allemaal mooie, leuke en plezierige dingen. ''GUIDO, aan het werk!'' - hoor ik de juf roepen. Terwijl degene naast mij rustig mee lachte: ''Hihi Guido kan nooit iets.''. Er kwamen meer en meer onderzoekjes naar ''Welk label past hem?'', maar niks paste mij. Oké daar ging mijn zelfbeeld; het werd een neerwaartse spiraal. 

Pubertijd 

Dan een jaar of 12, het speciaal onderwijs begon aan bod te komen. Want naar welk niveau ik zou kunnen gaan? Het was een raadsel. Ik bestempelde mij ondertussen als ''dom'', maar ook dachten zij wat anders; je komt er wel. Oké. Een jaar speciaal onderwijs, en daarna naar de middelbare school was de belofte. Dat was een fijne tijd: ik kon me daar concentreren, ik kreeg complimenten, ik had oprecht zin om naar school te gaan. Soms deden mensen wel is gemeen, maar dat werd dan goed opgelost. Dat was zo'n goed schooljaar, dat ik naar de havo mocht! WAUW, wat een BOOST kreeg ik. Zelfvertrouwen! 

Ik kwam in de brugklas maar al snel begon ik mij weer somber te voelen; doelloos, eenzaam, angstig en voelde mij écht depressief. Thuis was er ook niet iets dat ik fijn kwijt kon, zodat het opluchtte. Op een gegeven moment kwamen er langzaam ziekteklachten; veel plassen, dorst, afvallen, misselijk, overgeven. Ik heb diabetes type 1. Ik kwam vele malen in het ziekenhuis, miste veel school en kwam weer in die neerwaartse spiraal. En dat terwijl het zo lekker ging! Ze wisten op school weer niet wat ze met me aan moesten; ik kwam thuis te zitten. Jeugdzorg werd vaste prik thuis, ggz gesprekken vaste routine en met labels waren ze nog niet uitgetest. Dagen gingen voorbij, in bed liggend, op de kamer waar ik dit nu typ. Langzaam aan, na een pijnlijke en lastige periode, kwam ik terug op school...

En daarna verder

Ik kwam op de middelbare school, dat was weer leuk en bloeide op zoals een tiener doet. Ik koos een opleiding, voeding en gezondheid. Dat was minder leuk. De downs slopen er weer in, verloor mijn draai en zelfverzekerdheid en voelde me veel afzakken tijdens deze opleiding. Ik her-ontdekte mijn passie fotografie in deze tijd. Vervolgens kwam ik even op de kunstacademie en leek het weer even goed te gaan, maar toen zakte ik weer in. Ik kreeg last van verslavingen, isoleerde mij thuis, verhuisde van Utrecht weer terug naar Hoorn (Ohja ik was even op kamers). Ik belandde in een re-integratie traject, en mocht weer een jaar aan mentaal herstel werken. 

Máár dat herstel, dat was écht een top herstel. Ik wil niet zeggen ik me daarna, en tijdens alleen maar kiplekker voelde. Maar alles werd anders, niet meer zo intens; terugvallen werden off-days, of een keer een off-week. Alles begon zachter te worden. Er ontstond een globale horizon voor het leven dat ik heb. Hoe ik dat herstelproces exact ervoer vind ik momenteel nog lastig te omschrijven, maar het gaf mij echt kracht tot op de dag van vandaag. 

Maar, waarom dan naar Bali? 

Alles wat ik net schrijf, je kan je voorstellen dat dat niet leuk is om gevoeld te hebben. Het geheel brengt trauma's mee, splinters en noem maar op. Ik kan oprecht zeggen dat ik een gelukkig mens ben vandaag de dag, maar onbewust, maar ook bewust voel ik mij geremd worden. Ik word onbewust en bewust dagelijks geconfronteerd met alle nare situaties waar ik mee mocht dealen. Ik ben de pijn van binnen naar buiten gaan koppelen aan deze omgeving, en de pijn van buiten naar binnen gaan koppelen. Een wisselwerking, zo ervaar ik het. Ik heb tijdens dit pad de overtuigingen gekregen dat, dit pad van mij geen goed pad is, dat hoe ik het doe, niet de goede is. Al deze overtuigingen zijn hier gecreëerd. 

Twee weken geleden, tijdens de workshopdag over zelfliefde; kwam ik er achter dat deze overtuigingen slechts belemmeringen zijn, en helemaal niet de waarheid. Mijn pad, is het goede pad, ik kan het. Ik kwam die dag achter het feit dat ik niet in mijn volledige kracht sta, omdat ik nog bij mijn ouders thuis woon, dat remt mijn zekerheid, maar vooral de herinneringen die hier liggen die mij doen remmen.  

En dit hele verhaal. Dat is de reden waarom ik dit ga doen. Al die herinneringen die hier liggen, loslaten. Dit project is voor mij een experiment om te gaan mogen ervaren hoe het is om vanuit een plaats te leven waar ik slechts mooie herinneringen gekoppeld heb. Een experiment, of de programma's en conditioneringen die ik nu heb, laagje voor laagje worden afgepeld en vanuit die afpelling; nieuwe conditioneringen mogen gaan plaats vinden die zijn ontstaan vanuit een staat van meer zelfliefde, vanuit het hart en intuitie. Om mij door een nieuwe omgeving als fotograaf te mogen laten prikkelen, en te experimenteren hoe dat mag bijdragen voor mij als fotograaf. En hoe kan het onbekende mij sterker ontwikkelen als ondernemer?

En vooral; hoe kan het onbekende mijzelf als mens sterker ontwikkelen vanuit autonomiteit, en puur in mijn eigen kracht te staan. Ik laat het los, en spring volledig in het onbekende. 

11-11

En weet je wat ik voel? Dat het mij alleen maar goed kan doen. 

Ik kijk er naar uit om prachtige foto's te delen vanuit Bali, bekrachtigd door échte verhalen. 

 

Guido

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.